>> Köşe Yazıları

GÜNEŞİN KALBİME YOLCULUĞU

DENİZ GÜNEŞ . - 20.08.2017 23:26:47

Bilgi: Toplam 64 Okuma        -        Toplam Kullanılan 1 Oy

Güneş tüm güzelliğiyle dünyamı aydınlatırken bir yandan da inatçı,kızgın aleviyle yüreğimi yakıyordu. Güneş her daim güzeldi sanki bütün dünyanın yorgunluğunu bir anda silip süpürüyordu.Bir o kadar da umarsızdı soldurduğu çiçeklerin umutlarını tüketiyordu. Hiç kendi canı yanmayacak mı  sanıyordu? O aydınlık alevinde zaten için için yanıyor günden güne tükeniyordu. Ama o bunun farkında bile değildi.Hükümdarlığı sonsuza kadar sürecek gibi garip bir yanılgı içindeydi.Dünyayı aydınlatırken alevin etrafında kendi kendini öldüren bir akrepti sanki.Ben her günün onunla başlayıp onunla biteceğine inanıp kendimi kandırırken o gülümserken bile kalbimi kanatıyordu.Öyle yaralar açmıştı ki içimde güneşin içimi burkan sıcaklığıyla aydınlattığı bu şehri terketsem de bu şehir arkamdan gelecek her esen rüzgarda güneşin kokusunu kalbime dolduracaktı.Garip bir paradokstu güneşi sevmek ne onunla ne onsuz olabiliyordum.Güneş bencil, kaygısız kollarını sıkı sıkı boynuma dolamıştı. Kurtulmanın mümkünü yoktu onun büyülü alevinden. Nereye gidersem gideyim aslında kendi içimdeki gözlerine kan oturmuş,kırgın çocuktan kaçtığımı anladım. Bu onun umurunda olmayacaktı nasıl olsa dünya onun ışığına hayrandı. Soldurduğu onlarca kalp gibi güneş kalbime yol alırken ben içimdeki güneşi onun egemenliğine teslim edip güneşe hayranlığımdan vazgeçtim;artık bir kutup yıldızının yüreğime gelişini bekleyen ıssız bir günbatımıyım.


Özgeçmişi


08.07.1982 İstanbul doğumlu yum. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Bölümü mezunuyum. Yazmaya olan tutkum ortaokul yıllarında şiirler yazarak başladı. Daha sonraki yıllarda denemeler yazarak yazmaya devam ettim. Şimdilerde öyküler de yazıyorum.  Kendimi bildim bileli yazmaya tutkunum. Üniversite yıllarında Yaşamın Kıyısında adlı denemem okulumuzda Basın-Yayın Topluluğu'nun çıkardığı kültür sanat dergisinde yayınlandı. Yazmaya başlamamdaki asıl sebep içimi dökmek ve yaşamıma bambaşka renkler katmaktı. İnsanın hayatta bildikleri küçük bir kum tanesi kadardır. Bu sözü kendime felsefe edindiğimden kendimi yazma konusunda ne kadar geliştirsem de hep eksik olacağına inanıyorum. Yazma tutkusu hep yeniden başlayacak hiç bitmeyecek bir serüvendir bana kalırsa. Bu benim naçizane fikrim. 
 


İlk Yorum Yapan Siz Olun...
Adınız   :
E-Posta   :
Yorumunuz